مرکز مطالعات شيعه
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
Monday 21 September 2020 - الإثنين 04 صفر 1442 - دوشنبه 31 6 1399
 
 
مجموعه کتب
 
 
 
 
 
 
كتابخانه بزرگان دین
 

کتابهای حضرت امام خمینی ره

کتابهای شهید مطهری ره

کتابهای حجه السلام قرائتی

کتابهای آیت الله جوادی آملی 

کتابهای آیت الله مکارم شیرازی

 
 
 
 
 
فرقه هاي نوظهور
 
 
 
 
 
 
نمایش مطلب
 
  • بودا گرايي  
  • 1391-09-29 15:38:39  
  • تعداد بازدید : 60   
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  
  • بودا گرایی

     تغییر مسیر از بوداگرايى

    بوداگرایی دین و فلسفه ای مبتنی بر آموزه های سیدارتا گوتاما كه در حدود 566 تا 486 (پیش از میلاد) می زیست، است. بوداگرایی بتدریج از هندوستان به سراسر آسیا، آسیای میانه، تبت، سریلانكا، آسیای جنوب شرقی و نیز كشورهای خاور دور مانند چین، مغولستان، كره و ژاپن راه یافت. بوداگرایی به عنوان دین پاكان یا آrya dhrama در نظر گرفته می شد و یكی از ادیان شرمنی موجود است. بودیسم با 350 میلیون پیرو یكی از ادیان اصلی جهان به شمار می آید.

    بوداگرایی بیشتر بر كردار نیك، پرهیز از كردار بد و ورزیدگی ذهنی تاكید دارد. آماج این ورزیدگی ها پایان دادن به چرخه تولد مجدد یا " سمساره" است كه از طریق بیداری یا درك واقعیت راستین، رسیدن به رهایی یا "نیروانا" صورت می گیرد.

    اخلاقیات بوداگرایانه بر بن-پایه های بی گزندی و رواداری برپا شده است. بوداییان همواره از روشهای درون پویی برای یافتن بینش نسبت به كاركردهای بنیادین روان آدمی و فرایندهای علّی جهان بهره می گیرند. آثار نوشتاری بوداگرایی بسیارند و بخش ارزندهای از ادبیات دینی جهان به شمار می روند.

    آموزه های بودا

    چكیده آموزه بودا این است: ما پس از مرگ در پیكری دیگر باز زاییده می شویم. این باززایی ما بارها و بارها تكرار میشود. این را چرخه هستی یا زاد و مرگ می نامیم. هستی رنج است. زایش رنج است. پیری رنج است. بیماری رنج است. غم و اندوه، ماتم و ناامیدی رنج است. پیوند با آنچه نادلخواه است رنج است. دوری از آنچه دلخواه است رنج است. خلاصه اینكه دل بستن رنج آور است.(و این رنج زمانی پایان می یابد كه دیگر منی؛ یا درك كنندهای نباشد چه او در قید حیات باشد چه نباشد(نگارنده) ). هدف باید بریدن از این رنج و چرخه وجود باشد. درك چهار حقیقت اصیل، هسته اصلی آموزه بودا را تشكیل می دهد. این حقایق عبارتند از:

    1. به رسمیت شناختن وجود رنج.

    2. اینكه دلیل رنج دیدن، تمایلات نفسانی است.

    3. و اینكه بریدن از رنجها دست یافتنی است.

    4. و درك اینكه راهی برای رسیدن به جایگاه بی رنجی وجود دارد.

    این راه، راه اصیل هشتگانه نام دارد زیرا عوامل سازنده آن این هشت اصل هستند: گفتار درست، كردار درست، معاش درست، كوشش درست، توجه درست، تمركز درست، جهان بینی درست و پندار درست.

    آدمی بیمار است. بودا راه درمان این بیماری را درك آن چهار حقیقت می داند: كار حقیقت نخست از چهار حقیقت اصیل تشخیص این بیماری بعنوان بیماری رنج در انسانهاست. حقیقت دوم دلبستگی ها را بعنوان باعث و بانی این بیماری بازمی شناسد. سومین حقیقت شرایط را سنجیده و اعلام میكند كه بهبود امكان پذیر است. حقیقت چهارم تجویز دارو برای دست یافتن به سلامت است.

    درك این حقایق و اصول، تمركز و مراقبه نیاز دارد. این درك باعث احساس مهرورزی نسبت به همه موجودات می گردد. این آموزه ها آیین بودا (دارما) را تشكیل می دهند. بودا خود، آیین خود را مانند قایقی می نامد كه برای رسیدن به ساحل رستگاری (موكشا) به آن نیاز است. ولی پس از رسیدن به رستگاری دیگر به این قایق نیز نیازی نخواهد بود. رسیدن به ساحل رستگاری آدمی را به آرامش و توازن مطلق می رساند. آنجاست كه شمع تمامی خواهشها و دلبستگی ها خاموش می شود. به این روی این پدیده را در سانسكریت نیروانا یعنی خاموشی می نامند.

    راه اصیل هشتگانه كه نسخه تجویز بیداردل (بودا) برای درمان رنجهایی است كه همه بُوَندگان (موجودات) دچار آن هستند خود به سه گروه دسته بندی می شود:

    درستكاری (شیلا)، یكدله شدن (سامادی) و فراشناخت (پرگیا). این سه مفهوم هسته تمرینهای روحانی بوداگرایی را می سازند. درستكاری كه در راه هشتگانه به گونه گفتار درست، كردار درست و معاش درست آمده دستوراتی اخلاقی مانند خودداری از كشتن و دروغگویی را در بر می گیرد. یك بخش از درستكاری در بوداگرایی مربوط به دهش (دانا) می شود. این دهش تنها به مواردی مانند صدقه دادن و سخاوتمندی محدود نمی شود و معنی مشخص دینی دارد، یعنی تأمین نیازمندیهای روزانه همایه (جامعه راهبان بودایی (سنگها)). هموندان (اعضاء) همایه نیز به نوبه خود به دهش می پردازند. دهش آنها بالاترین دهشها یعنی آموزش آیین بودا (دارما) است.

    مفهوم دوم راه هشتگانه یعنی دل را یكدله كردن یا كار كردن بر روی تمركز است كه سه بخش كوشش درست، توجه درست و تمركز درست را در بر می گیرد. در این مرحله تمركز شدیدی دست می دهد كه در آن اندیشنده با موضوع اندیشه یكی می گردد. این پدیده، شهود و رسیدن به فراشناخت نیست بلكه یك پدیده روانی است. اینكار از راه یوگا و درون پویی انجام می گیرد. بوداگرایی همانند دیگر كیشهای هندی ذهن را ابزار بنیادین رهایی میداند و بر ورزیدگی درست ذهن تأكید می نماید. آماج كوشش درست یكپارچگی ذهنی و جلوگیری از پراكندگی اندیشه است. توجه درست باعث آگاهی از احساسات و آگاهی از كنشهای بدن و ذهن می گردد. این تمرینات سرانجام ما را به تمركز درست می رساند كه رسیدن به حالات گوناگون آگاهیهای خلسه آمیز در حین درون پویی (مراقبه) است و با آزمودن خوشنودی بزرگی همراه است. رسیدن به این حالات را درون نگری (دیانا) مینامند. بخش آخر راه هشتگانه یعنی جهان بینی درست و پندار درست تشكیل دهنده فراشناخت (پرگیا) است. رسیدن به فراشناخت یا بعبارتی حكمت اعلاء در بوداگرایی به معنی یافتن دسترسی مستقیم به واقعیت نهفته در پشت چیزها و یافتن بینشی فراسوی هرگونه شناخت است. این گام پس از گامهای درستكاری و یكدِلگی می آید و نتیجه یك درون پویی ویژه بودایی است. جهان بینی درست همان درك كامل چهار حقیقت اصیل و پندار درست همان مهرورزی و عشق است كه ذهن را از شهوت، بدخواهی و ددمنشی می پالاید. اینها راه را برای رسیدن به فراشناخت هموار می سازند.

    چكیده اینكه: از دیدگاه بودا ما اگر خواسته باشیم كه از چرخه زاد و مرگ رهایی یابیم (در صورتی كه به آن چرخه باور داشته باشیم) باید گرایشهای نفسانی را كنار بگذاریم، درستكار باشیم، به یوگا پرداخته به حالات خلسه روحی دست پیدا كنیم كه این تجربیات باعث مهرورزی ما به همه موجودات و بوندگان می شود و سپس از راه این دركها و تمركزهای ژرف به روشنی و بیداری می رسیم و از این دور باطل خارج می شویم.

    شاخه های بوداگرایی

    بوداگرایی از دیدگاه شمار پیروان، پس از مسیح باوری، اسلام و هندوگرایی چهارمین دین جهان است. بوداگرایی به سه شاخه اصلی بخش می گردد. راه بزرگ یا مهراه و راه كوچك یا كهراه و الماسراه (وَجرَیانا). بوداییان شاخه مهراه را مهایانا و شاخه راه كوچك را تیره واده یا هینایانا (هینه یانه) می نامند. كهراه، بوداگرایی سنتی است كه بر اهمیت واپسین بیداردل تاریخی یعنی سیدارتا گوتما (Siddhartha Gautama) تأكید دارد. مهراهیها گوتما را بعنوان بودا پذیرا هستند اما به شمار زیادی بوداهای دیگر نیز باور دارند. بوداگرایی در پی رویدادهای تاریخی از هند و نپال رخت بربست و به سوی سرزمینهای خاوری كوچید. كشورهای جنوبی تر مانند سری لانكا پیرو شاخه كهراه و شمالی ترها مانند چین و ژاپن پیرو گونه هایی از كیش مهراه هستند. بیشترین گسترش بوداگرایی زمانی رخ داد كه آشوكا شاه بدین دین گروید و به گستراندن آن كمر بست.

    خاستگاه اندیشه های بودا

    پیرامون سه هزار سال پیش شاخه هایی از آریاییان ایران، از بقیه جدا شده و به سرزمین هند كوچیدند. پیش از ورود آنها به شبه جزیره هند تیره دیگری در آنجا نشیمن داشت كه به نام دراویدی معروف است. آریایی ها پیرامون ۲۵۰۰ سال پیش یعنی بهنگام زایش بودا (و همزمان با برپایی نخستین شاهنشاهی جهان در ایران) در بیشتر سامانهای شمالی هند جایگزین شده و بر آن نواحی چیره گشته بودند. سیدارتا گوتاما (بودا) با آنكه خود آریایی بود اما بیشتر اندیشه های بنیادین كیش او از ریشه دراویدی هستند. [1]

    جامعه هندوستان در زمان بودا به چهار رده (كاست) بخش میشد: برهمنها (روحانیان)، كشتریا (شهریاران و جنگاوران)، وایسیا (كشاورزان و بازرگانان) و سودرا (خدمتكاران برده). سیدارتا اسمآ به رده كشتریا تعلق داشت ولی اعلام داشت كه از دید او همه مردم برابر و پاكزادند.

    بوداگرایی و ایران

    سكهای از پیروز پسر اردشیر ساسانی یافت شده كه در آن وی از ارجگذاری خویش نسبت به دو دین زرتشتی و بوداگرایی خبر می دهد.

    در سده ۶ زایشی یك رشته داستانهای بودایی بنام جاتاكا از روی ویرایش هندوی آنها بنام پنچا تنترا به پارسی میانه ترجمه شد و كلیلگ و دمنگ نام گرفت. در سده ۸ زایشی روزبه (ابن مقفع) ایرانی آن داستانها را به عربی برگرداند و نام كلیله و دمنه بر آنها نهاد. ترجمه های لاتین و یونانی آن كتاب بعدها در سده ۱۴ پایه داستانهای آسوپ نوشته یك راهب بیزانسی را تشكیل داد.

    بوداگرایی در خراسان بزرگ تا اندازهای ریشه گرفته بود و یكی از كانونها و نیایشگاههای بزرگ آن در صومعه بودایی بلخ بود. این صومعه به سانسكریت ناوا ویهارا نام داشت كه معنی آن صومعه نو است. این نام در فراگویی پارسی زبانان به گونه نوبهار درآمد. لقبی كه به گردانندگان این صومعه در زبان سانسكریت داده بودند پراموكها بمعنی سرور بود و نام خانواده برجسته ایرانی برمكیان از همین لقب گرفته شده. برمكی ها عهده دار و گرداننده این نیایشگاه بودایی بودند.

    بتازگی روزنامه آساهی ژاپن از قول یك باستان شناس برجسته ژاپنی بنام نوگوچی از یافته شدن ۱۹ تندیس بودا در استان فارس گزارش داد. در گزارش دیگری از شبكه بودیست نیوز درازای این تندیسها میان ۵ تا ۲۰ سانتیمتر و جنس آنها از گچ و گل اعلام شده است.

     
    نام :
    نام خانوادگی :
    ایمیل :
     
    متن :
    متوسط امتیاز :
    %0
    تعداد آراء :
    0
    امتیاز شما :
     
     
     
    ليست مقالات
     
     
     
     

    درباره ما | تماس باما  |  نقشه سایت |خبرخوان

    هرگونه کپی برداری ازسایت محفوظ می باشد فقط با ذکر منبع مانعی ندارد